Vibecoder, internetbureau of vaste bouwer: wat kies je?
Er zijn grofweg drie manieren om software te laten bouwen. Ze zijn niet gelijkwaardig.
Het verschil zie je pas later
Wie software wil laten bouwen, komt grofweg drie soorten bouwers tegen: de vibecoder, het internetbureau en de vaste bouwer. In de eerste gesprekken vergelijk je vooral prijs en doorlooptijd. Logisch, want veel meer heb je op dat moment niet om naar te kijken.
Het grootste verschil merk je pas over twee jaar, aan wat er dan staat. Kun je er een functie aan toevoegen zonder dat er iets anders breekt? Weet je nog wie het gebouwd heeft, en kun je die bellen? Staan de gegevens van je klanten nog waar je denkt dat ze staan?
Op die vragen geeft een offerte geen antwoord. Dat antwoord zit in wie er bouwt en hoe diegene werkt.
Drie manieren om te laten bouwen
Een demo is nog geen systeem.
De vibecoder. Hij typt een beschrijving in een AI-tool, klikt op genereren en heeft binnen een weekend iets wat eruitziet als een applicatie. Dat is goedkoop, en de eerste demo overtuigt altijd. Alleen laat hij de AI het hele bouwwerk dragen, terwijl die gereedschap hoort te zijn. Zonder technisch toezicht ontstaat een stapel laagjes die elk op zich werken en samen geen samenhangend systeem vormen. Fouten worden alleen in het meest voor de hand liggende geval opgevangen. Doet een echte gebruiker iets onverwachts, of wil je een functie die net iets anders werkt, dan begint het te kraken. AI-tools vervangen op dit moment nog geen technisch inzicht, en een systeem voor je bedrijf moet jaren mee.
Het internetbureau. Het bureau heeft alles in huis: een accountmanager, een UX-designer, een projectmanager en ergens een team developers. Al die lagen overleggen en rapporteren voordat er een regel code geschreven wordt, en dat werk wordt doorbelast. De senior die je tijdens de pitch overtuigde, bouwt zelden zelf. Dat doet een junior onder begeleiding van een medior, die zijn uren op jouw project schrijft. Bureaus rekenen bovendien bijna altijd per uur, dus elke onduidelijkheid en elke gewijzigde wens komt direct op je factuur. Zo beloont het model traagheid, ook als niemand dat bedoelt. Voor grote organisaties met een eigen projectteam dat het bureau aanstuurt, werkt dit soms. Voor een MKB-ondernemer die een werkend systeem wil tegen een redelijke prijs past het zelden.
De vaste bouwer. Die zit ertussenin: één specialist die het technische werk doet en verantwoordelijk is voor het resultaat. AI is een hulpmiddel. De opbouw van het systeem, hoe gegevens worden opgeslagen en hoe het over drie jaar nog uit te breiden is, bepaalt de bouwer zelf. Je aanspreekpunt is ook degene die bouwt. De prijs ligt vast zodra het plan er ligt. Zo werk ik zelf, met servers binnen Europa die ik zelf beheer. Het nadeel is dat ik aan een beperkt aantal projecten tegelijk werk. Wil je een groot traject met twintig developers en wekelijkse stuurgroepvergaderingen, dan ben ik niet de juiste keuze.
Kiezen met twee vragen
Welke van de drie het wordt, hangt af van wat je bouwt. Een demo om een idee te toetsen vraagt iets anders dan een systeem waar je bedrijf elke dag op draait. Een groot traject met een eigen projectteam vraagt weer iets anders.
Stel elke bouwer die je spreekt in elk geval dezelfde twee vragen. De eerste: wie bouwt het echt? Je wilt hier de naam horen van iemand die je over twee jaar ook nog kunt bellen.
De tweede: waar staan straks de gegevens van je klanten, en wie kan erbij? Je klanten vertrouwen die gegevens aan jou toe, dus jij moet het antwoord kennen. Hoe je dat uitzoekt, lees je in waar staat de data van je klanten.
Leg die twee antwoorden naast de offerte. Dan vergelijk je meer dan prijs en doorlooptijd, en zie je ook wie er na de livegang nog bij je systeem kan en wie erop let.
Heb je op beide vragen een helder antwoord, dan kies je op wat er over twee jaar staat, met de prijs van vandaag ernaast.
Wil je weten hoe een vaste prijs werkt? Lees vaste prijs voor software, hoe kan dat.